Życiorys księdza kanonika Henryka Szklarka – Trzcielskiego

Ksiądz Henryk Szklarek Trzcielski urodził się w 1908 r. w leśniczówce położonej pomiędzy Pakosławiem i Pniewami. Młodzieńcze lata spędził w Szamotułach, gdzie w 1921 zdał maturę w Państwowym Gimnazjum im. ks. Piotra Skargi, a następnie rozpoczął studia teologiczne w Seminarium Duchownym w Gnieźnie, później w Poznaniu. Z Wielkopolską są związane też pierwsze lata pracy duszpasterskiej : Kamionna koło Międzychodu, parafia św. Stanisława Kostki w Poznaniu, Rydzyna, Rozdrażew i Rogoźno.

W czasie kampanii wrześniowej zostaje powołany na stanowisko kapelan Obornickiego Batalionu Obrony Narodowej pod dowództwem kpt. Jana Furmanowicza. Później aktywnie uczestniczy w organizowaniu tajnego ruchu oporu na terenie Wielkopolski. Już 8 grudnia 1939 r. w mieszkaniu ks. Szklarka przy ul. Dominikańskiej w Poznaniu, zostaje utworzona tajna organizacja dywersyjna pod nazwą Wojska Ochotnicze Ziem Zachodnich (WOZZ). Organizacja ta pod dowództwem kpt. Leona Komorowskiego ( ps. Niemira) skonsolidowała powstałe po klęsce wrześniowej pomniejsze organizacje zbrojne działające na tym terenie. Ks. Szklarek pełni funkcje naczelnego kapelana WOZZ. Dwa lata później, za swe wysiłki zostaje awansowany przez dowódcę AK gen. Stefana Grota-Roweckiego do stopnia majora. Wiosną 1940 r. hitlerowcy dokonują pierwszych aresztowań wśród żołnierzy organizacji. W związku z dekonspiracją część jej członków przedostaje się do Generalnego Gubernatorstwa – wśród nich również członkowie sztabu. Ks. Szklarek uzyskawszy dokumenty na nazwisko Wolfgang Weber wyjeżdża do Warszawy. Jako Henryk Szmytkowski zostaje kapelanem kaplicy cmentarnej na warszawskim Bródnie, jednak nie zaprzestaje swojej wojskowej działalności. Dzięki kontaktom z płk. Rudofem Ostrihanskym – komendantem Okręgu Poznańskiego zostaje kapelanem ZWZ (późniejszej Armii Krajowej) przy naczelnym dziekanie ks. Płk. Tadeuszu Jakimowskim. W latach 1941-44 był także łącznikiem ks. ppłk. Romana Mielińskiego, (dziekana Obszaru Zachód – Poznań) z dowódcą Korpusu Zachodniego. W chwili wybuchu Powstania Warszawskiego ks. Szklarkowi zostało powierzone zadanie zorganizowania duszpasterstwa powstańczego na Starówce. Dzięki niezwykłej ofiarności i zaangażowaniu zostaje dziekanem Grupy Północ, która działa w okresie od 7 sierpnia do 5 września 1944 r. 20 sierpnia 1944 r. podczas odprawiania polowej mszy dla powstańczych oddziałów przy ul. Bielańskiej zostaje ciężko ranny odłamkiem bomby i przewieziony do szpitala na Woli. Po kapitulacji powstania, zostaje wywieziony przez Niemców do szpitala w Piotrkowie Trybunalskim skąd ucieka. Za pracę konspiracyjną i bohaterską postawę w czasie powstania ks. Szklarek został awansowany przez gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego (dowódcę AK) do stopnia podpułkownika i odznaczony Srebrnym Krzyżem Virtutti Militari. Tak, w dużym skrócie toczą się wojenne losy ks. Szklarka. Mnóstwo pełnionych funkcji, kontaktów na różnych szczeblach hierarchii wojskowej i kościelnej – wszystko to świadczy o ciągłej trosce ks. o dobro kraju oraz powierzonych jego opiece żołnierzy.

Za swą działalność w szeregach AK jest szykanowany przez organy UB. Po objęciu probostwa w Ludomach k. Obornik ks. Szklarek został aresztowany pod zarzutem wrogiej działalności przeciwko władzy ludowej. Skazany w 1952 r. na cztery lata więzienia. Wolność uzyskał w wyniku amnestii, po dwóch latach spędzonych w więzieniu przy ul. Młyńskiej w Poznaniu. Przez następne 12 lat władze komunistyczne nie pozwalały mu pracować w diecezji poznańskiej. Dopiero w 1966 r. został proboszczem w Wilczynie. Posługę tę pełnił 18 lat, aż do przejścia na emeryturę. W 2001 r. otrzymał awans na pułk. rezerwy. W 2009 prezydent Lech Kaczyński nadał ks. Henrykowi Szklarkowi Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla niepodległości kraju. W imieniu prezydenta order wręczył w jego mieszkaniu w Szamotułach Andrzej Duda, ówczesny podsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta. .

Zmarł w  Szamotułach 2010 r. i został pochowany na tutejszym cmentarzu. W ostatniej drodze księdzu Henrykowi towarzyszyła rodzina, przedstawiciele władz wojewódzkich, powiatowych, gminnych oraz licznie przybyli Szamotulanie. Przemówienie okolicznościowe na cmentarzu wygłosił Burmistrz MiG Szamotuły. W uroczystościach pogrzebowych uczestniczyła Kompania Honorowa wystawiona przez Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w Poznaniu oraz Orkiestra Reprezentacyjna Sił Powietrznych z Poznania. Po złożeniu trumny do grobu oddana została salwa honorowa.